श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणम् · Bala Kanda
सर्गः २६
Ask AIश्रीमद्वाल्मीकीयरामायणे बालकाण्डे षड्विंशः सर्गः ॥१-२६॥
मुनेर्वचनमक्लीबं श्रुत्वा नरवरात्मजः ।राघवः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रत्युवाच दृढव्रतः ॥१-२६-१॥
पितुर्वचननिर्देशात् पितुर्वचनगौरवात् ।वचनं कौशिकस्येति कर्तव्यमविशङ्कया ॥१-२६-२॥
अनुशिष्टोऽस्म्ययोध्यायां गुरुमध्ये महात्मना ।पित्रा दशरथेनाहं नावज्ञेयं हि तद्वचः ॥१-२६-१३सोऽहं पितुर्वचः श्रुत्वा शासनाद् ब्रह्मवादिनः ।करिष्यामि न संदेहस्ताटकावधमुत्तमम् ॥१-२६-४॥
गोब्राह्मणहितार्थाय देशस्य च हिताय च ।तव चैवाप्रमेयस्य वचनं कर्तुमुद्यतः ॥१-२६-५॥
एवमुक्त्वा धनुर्मध्ये बद्ध्वा मुष्टिमरिन्दमः ।ज्याघोषमकरोत् तीव्रं दिशः शब्देन नादयन् ॥१-२६-६॥
तेन शब्देन वित्रस्तास्ताटकावनवासिनः ।ताटका च सुसंक्रुद्धा तेन शब्देन मोहिता ॥१-२६-७॥
तं शब्दमभिनिध्याय राक्षसी क्रोधमूर्छिता ।श्रुत्वा चाभ्यद्रवत् क्रुद्धा यत्र शब्दो विनिःसृतः ॥१-२६-८॥
तां दृष्ट्वा राघवः क्रुद्धां विकृतां विकृताननाम् ।प्रमाणेनातिवृद्धां च लक्ष्मणं सोऽभ्यभाषत ॥१-२६-९॥
पश्य लक्ष्मण यक्षिण्या भैरवं दारुणं वपुः ।भिद्येरन् दर्शनादस्या भीरूणां हृदयानि च ॥१-२६-१०॥
एतां पश्य दुराधर्षां मायाबलसमन्विताम् ।विनिवृत्तां करोम्यद्य हृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥१-२६-११॥
न ह्येनामुत्सहे हन्तुं स्त्रीस्वभावेन रक्षिताम् ।वीर्यं चास्या गतिं चैव हन्यामिति हि मे मतिः ॥१-२६-१२॥
एवं ब्रुवाणे रामे तु ताटका क्रोधमूर्छिता ।उद्यम्य बाहू गर्जन्ती राममेवाभ्यधावत ॥१-२६-१३॥
विश्वामित्रस्तु ब्रह्मर्षिर्हुंकारेणाभिभर्त्स्य ताम् ।स्वस्ति राघवयोरस्तु जयं चैवाभ्यभाषत ॥१-२६-१४॥
उद्धुन्वाना रजो घोरं ताटका राघवावुभौ ।रजोमेघेन महता मुहूर्तं सा व्यमोहयत् ॥१-२६-१५॥
ततो मायां समास्थाय शिलावर्षेण राघवौ ।अवाकिरत् सुमहता ततश्चुक्रोध राघवः ॥१-२६-१६॥
शिलावर्षं महत् तस्याः शरवर्षेण राघवः ।प्रतिवार्योपधावन्त्याः करौ चिच्छेद पत्रिभिः ॥१-२६-१७॥
ततश्च्छिन्नभुजां श्रान्तामभ्याशे परिगर्जतीम् ।सौमित्रिरकरोत् क्रोधाद्धृतकर्णाग्रनासिकाम् ॥१-२६-१८॥
कामरूपधरा सा तु कृत्वा रूपाण्यनेकशः ।अन्तर्धानं गता यक्षी मोहयन्ती स्वमायया ॥१-२६-१९॥
अश्मवर्षं विमुञ्चन्ती भैरवं विचचार सा ॥ततस्तावश्मवर्षेण कीर्यमाणौ समन्ततः ॥१-२६-२०॥
दृष्ट्वा गाधिसुतः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत् ।अलं ते घृणया राम पापैषा दुष्टचारिणी ॥१-२६-२१॥
यज्ञविघ्नकरी यक्षी पुरा वर्धेत मायया ।वध्यतां तावदेवैषा पुरा संध्या प्रवर्तते ॥१-२६-२२॥
रक्षांसि संध्याकाले तु दुर्धर्षाणि भवन्ति हि ।इत्युक्तः स तु तां यक्षीमश्मवृष्ट्याभिवर्षणीम् ॥१-२६-२३॥
दर्शयञ्शब्दवेधित्वं तां रुरोध स सायकैः ।सा रुद्धा बाणजालेन मायाबलसमन्विता ॥१-२६-२४॥
अभिदुद्राव काकुत्स्थं लक्ष्मणं च विनेषुदी ।तामापतन्तीं वेगेन विक्रान्तामशनीमिव ॥१-२६-२५॥
शरेणोरसि विव्याध सा पपात ममार च ।तां हतां भीमसंकाशां दृष्ट्वा सुरपतिस्तदा ॥१-२६-२६॥
साधु साध्विति काकुत्स्थं सुराश्चाप्यभिपूजयन् ।उवाच परमप्रीतः सहस्राक्षः पुरन्दरः ॥१-२६-२७॥
सुराश्च सर्वे संहृष्टा विश्वामित्रमथाब्रुवन् ।मुने कौशिक भद्रं ते सेन्द्राः सर्वे मरुद्गणाः ॥१-२६-२८॥
तोषिताः कर्मणानेन स्नेहं दर्शय राघवे ।प्रजापतेः कृशाश्वस्य पुत्रान् सत्यपराक्रमान् ॥१-२६-२९॥
तपोबलभृतो ब्रह्मन् राघवाय निवेदय ।पात्रभूतश्च ते ब्रह्मंस्तवानुगमने रतः ॥१-२६-३०॥
कर्तव्यं सुमहत् कर्म सुराणां राजसूनुना ।एवमुक्त्वा सुराः सर्वे जग्मुर्हृष्टा विहायसम् ॥१-२६-३१॥
विश्वामित्रं पूजयन्तस्ततः संध्या प्रवर्तते ।ततो मुनिवरः प्रीतस्ताटकावधतोषितः ॥१-२६-३२॥
मूर्ध्नि राममुपाघ्राय इदं वचनमब्रवीत् ।इहाद्य रजनीं राम वसाम शुभदर्शन ॥१-२६-३३॥
श्वः प्रभाते गमिष्यामस्तदाश्रमपदं मम ।विश्वामित्रवचः श्रुत्वा हृष्टो दशरथात्मजः ॥१-२६-३४॥
उवास रजनीं तत्र ताटकाया वने सुखम् ।मुक्तशापं वनं तच्च तस्मिन्नेव तदाहनि ।रमणीयं विबभ्राज यथा चैत्ररथं वनम् ॥१-२६-३५॥
निहत्य तां यक्षसुतां स रामः::प्रशस्यमानः सुरसिद्धसङ्घैः ।उवास तस्मिन् मुनिना सहैव::प्रभातवेलां प्रतिबोध्यमानः ॥१-२६-३६॥
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे षड्विंशः सर्गः ॥१-२६॥
Valmiki Ramayana by Maharshi Valmiki. Sanskrit text of all seven kandas (645 sargas) as transcribed by the contributors of Sanskrit Wikisource. Source: Sanskrit Wikisource. The Ramayana itself is ancient and in the public domain; this transcription is shared by Wikisource under CC BY-SA 4.0.