जातवेदसे सुनवाम सोममरातीयतो निदहाति वेदः।

स नः पर्षदति दुर्गाणि विश्वा नावेव सिन्धुं दुरितात्यग्निः॥ १ ॥

तामग्निवर्णां तपसा ज्वलन्तीं वैरोचनीं कर्मफलेषु जुष्टाम्।

दुर्गां देवीँ शरणमहं प्रपद्ये सुतरसि तरसे नमः॥ २ ॥

अग्ने त्वं पारया नव्यो अस्मान् स्वस्तिभिरति दुर्गाणि विश्वा।

पूश्च पृथ्वी बहुला न उर्वी भवा तोकाय तनयाय शंयोः॥ ३ ॥

विश्वानि नो दुर्गहा जातवेदः सिन्धुं न नावा दुरितातिपर्षि।

अग्ने अत्रिवन्नमसा गृणानोऽस्माकं बोध्यविता तनूनाम्॥ ४ ॥

पृतनाजितँ सहमानमुग्रमग्निँ हुवेम वृतये स नोऽधुः।

विश्वा अस्य व्यथिरा पन्म्यांसि यो दुरितातिपर्षि॥ ५ ॥

प्रत्नोषि कमीड्यो अध्वरेषु सनाच्च होता नव्यश्च सत्सि।

स्वानं च वाघदग्ने स्वां च देवाँ अच्छा जातप्रभृता यजस्व॥ ६ ॥

गोभिर्जुष्टमयुजो निषिक्तं तवेन्द्र विष्णोरनुसञ्चरेम।

नाकस्य पृष्ठमभि संवसानो वैष्णवीमाहुः परमां पदं यत्॥ ७ ॥